OSVETA RAZBACANIH SLOVA

Vrište reči
pogledi klecaju
ne umem sročiti
onu ljubavnu
sa tornja sreće
što baca cveće
da očara ljubljenu.

Noge od olova
duša od stakla
na papiru krug
iz njega
jeca dug
dužnik vremenu
uludo potrošen
na čiviluk
razum obešen.

Vučem godine
stare krntije
srca bez krila
izmišljenih vila
krojeva sto
na svakom broj
poraz je zbir
kaplje stid.

Smrznuti prsti
lede ljubav
noć posti
život gubav
svaki korak
u minsko polje
Istok rađa sunce
na Zapadu
se umire bolje.

Reč na vešala
u meni košava
stih teče uzvodno
srce nizvodno
negde između
gromovi pucaju
nedovršene pesme
u paklu grcaju.

Od mene do njih
krvotok samoće
beživotne pustinje
slasti kratkoće
sudbina pauk
mrežu plete
žuč vari
nerođeno dete.

Ne ume trajati
dan bez noći
jezeru suza
pune oči
mojoj zvezdi
pobeg’o mesec
u san tama
nesanicu gnezdi.

Opet kraj
igra rulet smrti
usne neme
čaura pune
rajfešlus puca
slova lete
pomnožene tišine
inspiraciju svete.

I tako nasta
pesma ova
iz osvete
razbacanih slova
puzlama bola
sliku tuge slažu
stihom na stih
žele da kažu
dan je upravo
poljubio noć
u drugu pesmu
moram poć!

Ljiljana Vojnović

Advertisements

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se /  Promeni )

Google photo

Komentarišet koristeći svoj Google nalog. Odjavite se /  Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se /  Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se /  Promeni )

Povezivanje sa %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.